counter create hit

مطالب مرتبط:

واکنش نماینده اسپانسر وقت تیم ملی به اتهاماتی که به پیروانی وارد شده است

نماینده اسپانسر وقت تیم ملی به شایعاتی که در خصوص اهدا نشدن کارت هدیه به بازیکنان از سوی مدیر اسبق این تیم واکنش نشان داد.

هدف ما در جام جهانی به همراه تیم ملی ایران صعود از گروه است

مهاجم ایرانی الغرافه قطر در مصاحبه با روزنامه استاد الدوحه درباره مسائلی مختلفی صحبت کرد.

بارش شدید باران در ۵ استان/احتمال سیلابی شدن مسیرها

مدیرکل پیش بینی و هشدار سریع سازمان هواشناسی گفت: امروز (۲۳ فروردین ماه) شدت بارش در استان های ایلام، شمال خوزستان، کهگیلویه و بویراحمد، چهار محال و بختیاری و جنوب کرمانشاه پیش بینی می شود که این بارش ها می تواند موجب آب گرفتگی معابر و احتمال سیلابی شدن مسیرها و در ب ...

من لیستی به باشگاه نداده ام/ ابراهیم زاده: امسال سپاهان به آرزوهایش می رسد

سرمربی سپاهان ابراز امیدواری کرد تا این تیم در سال 97 به آرزوهای خود برسد.

واکنش ستاره غایب یووه به حذف تیمش

پائولو دیبالا، مهاجم یوونتوس مدعی شد که پس از این حذف، بیش از پیش به تیمش افتخار می کند.

ایران در سید «یک» قرعه کشی جام ملت های آسیا ۲۰۱۹

کنفدارسیون فوتبال آسیا، سیدبندی مربوط به قرعه کشی جام ملت های آسیا ۲۰۱۹ را اعلام کرد.

لزوم استقلال شوراها و عدم دخالت فرمانداران در امور شوراها

نماینده مردم استان زنجان در شورای عالی استان ها با تاکید بر عدم دخالت فرمانداران در امور شوراها افزود: نباید فرمانداران با سیاست ورزی به دنبال حذف شهردار منتخب شورا باشند. ...

دایی: به تصمیماتی که کی روش می گیرد خیلی اعتقاد دارم/ بازی سختی مقابل مشکی پوشان داریم

دایی: به تصمیماتی که کی روش می گیرد خیلی اعتقاد دارم/ بازی سختی مقابل مشکی پوشان داریم

مربی تیم فوتبال سایپای تهران به تصمیماتی که سرمربی تیم ملی فوتبال کشورمان می گیرد، اعتقاد دارد.

جای بوفون بودم، صورت داور را خُرد می کردم

استفانو تاکونی، گلر سابق یوونتوس، به شدت نسبت به اتفاقات بازی شب گذشته رئال-یووه عصبانی است.

شعار المپیک انتخاب شد؛ «آینده را احساس کن»

شعار بازی های المپیک تابستانی جوانان 2018 بوینس آیرس انتخاب شد.

حملات غافلگیرکننده سربازان شفر در شروع بازی

 استقلال تهران در دیدار هفته بیست و هشتم باز هم در همان دقایق ابتدایی بازی به گل رسید، هرچند نتوانست از این گل محافظت کند و بازی را با تساوی به پایان برد. ...

بعد از پیروزی مقابل بارسا تا ۵ صبح نخوابیدم

آلیسون بکر، دروازه بان رم، فاش کرد که بعد از پیروزی تاریخی تیمش برابر بارسا، تا ساعت 5 صبح بیدار بود.

از حاتمی کیا, علی کریمی است. کتابخانه شاخه نیست

از حاتمی کیا تا علی کریمی؛ جایی برای وابسته ها نیست

ابراهیم حاتمی کیا و علی کریمی رتین نام این روزها. در هر جا صحبت از این دو. حتی افرادی که سینما و فوتبال بسیار جدی به دنبال ندارد به لطف شبکه های اجتماعی حداقل از موقعیت این دو نفر آگاه شده اند. دو نفر که در این زمینه کار از کارشناسان و البته با حمایت همان تخصص و محبوبیت پرده صحبت کنید. اما تفاوت اصلی بین آنها شاید اولین جمله حاتمی کیا در مراسم اختتامیه جشنواره فجر امسال است که گفت: "من فیلمساز وابسته ام." روی سن خیالی جشنواره فوتبال اما هر روز علی کریمی را می بینیم که داد می زند: "من فوتبالیست وابسته نیستم." (و جالب اینکه علی برخلاف ابراهیم جایزه ای در دستش نیست!) نکته بسیار معناداری در واکنش اهالی سینما به صحبتهای حاتمی کیا و اهالی فوتبال به علی کریمی نهفته است و آن اینکه در هر دو طیف کماکان مهم این است که انتقاد را چه کسی بیان می کند نه اینکه اساسا انتقاد از چه چیزی است. در مورد اول انتقاد علیه مخالفان و منتقدان فیلم "به وقت شام" و بخصوص صدا و سیما مطرح شد و با اینکه رسانه ملی از داخلی ترین لایه های جریان های سیاسی داخل مملکت منتقد دارد تا اپوزیسیون خارج از کشور، واکنش های بخش وسیعی از مردم و اهالی سینما به ویژه در فضای مجازی علیه حاتمی کیا بود. واکنش هایی که یک سرش مثل همیشه طنز بود و تدوین فیلم صحبتهای حاتمی کیا با صدای نقی معمولی و سر دیگرش تکه فیلمی از زنده یاد عباس کیارستمی، نقل قولی از زنده یاد علی معلم، اشاره های مختلف از صاحبنظران و در نهایت حرف مردم کوچه و بازار که شما با این جایزه که در دست دارید و هزاران سیمرغ و تقدیر، به چه چیزی اعتراض میکنید؟ خود من هم چهار پنج بار فیلم صحبتهای او را دیدم هربار از خودم پرسیدم: "مگر چه شده؟ اتفاقی افتاده؟" ماجرا همین قدر گنگ است و اگر بخواهیم بدانیم حرف منتقدان و پاسخ حاتمی کیا چیست خودمان باید آستین بالا بزنیم و منابع و سایتها را بگردیم. اما ما کار ساده تر را می کنیم؛ از حاتمی کیا خوشمان نمی آید؛ به او می پریم. یا بالعکس، از او دفاع میکنیم. درمورد علی کریمی هم ماجرا همین است. تمام مصاحبه های او را در این مدت دیده و خوانده ام و همان سوال را درباره او هم دارم: "مگر اتفاقی افتاده؟" چه چیز مهم و تازه ای پیش آمده که او با این همه سال سابقه بازی باشگاهی و ملی و حتی مقطعی دستیاری کارلوس کیروش حالا تمام ارکان فوتبال را نشانه رفته؟ حتی خود کیروش را. او موارد متعددی را در مصاحبه هایش فریاد می زند. ماجرای حق پخش جام جهانی گذشته، گرفتن لباس از بچه های تیم ملی، شرکت نمیدانم چی نوین، اخراج یک کارمند، بلیط فروشی الکترونیک، استخدام یک بدنساز، اساسنامه فدراسیون، حتی تمرین کنعانی زادگان و هزار و یک موضوع بظاهر بی ارتباط با هم و پراکنده. بقول حضرت مولانا در "فیه ما فیه" وقتی تو میگویی نان میخواهم، خورش میخواهم، خرما میخواهم و... تو همه اینها را نمیخواهی، تو یک چیز دیگر میگویی: گرسنه ای! حالا حکایت کریمی است. همه مسائلی که او مطرح میکند مصداق هایی ازیک مفهوم کلی هستند. درواقع او میخواهد یک چیز دیگر بگوید: مدیریت فوتبال ما مشکل دارد. جالب اینکه برخلاف مورد حاتمی کیا، اهالی فوتبال و بخش گسترده ای از مردم طرف کریمی را گرفته اند و از او حمایت می کنند؛ البته هرکسی از ظن خودش! اما در این مورد، داشتن هدف مشترک یعنی انتقاد از فدراسیون فوتبال آنها را باهم متحد کرده. این موضوع باعث شده که حتی چشم ها به روی بعضی موارد منفی در اصل سوال و یا رفتار سوال کننده بسته شود. ریشه این همنوایی ها با انتقادهای تند کریمی این است که تقریبا همه اعتقاد دارند مدیریت در فوتبال ما ضعیف است، برخی رفتارها و حرفهای کارلوس کیروش عذاب آور و حرص درآور است، مسائل مالی آنچنان روشن و شفاف نیست، خیلی از قراردادهایی که فدراسیونی ها بسته اند و می بندند عجیب و ترکمانچای گونه است و هزار مورد دیگر. اما نمی توانند ثابت کنند ! چرا علی کریمی؟ تمامی مواردی که ذکرشان رفت، خود معلول دو علت اصلی است. اول کم کاری، ضعف، چشم پوشی یا هر اسم دیگری که دارد از سوی نهادهای نظارتی و دوم پیچیده بودن روابط در فدراسیون های فوتبال که بعنوان نهادهای غیردولتی، بوروکراسی و ضوابط خاص خود را دارند. این درست اهالی فدراسیون از موضع بالا مدام استناد می کنند به اینکه اساسنامه از سوی فیفا تایید شده و آنها پایبندی کامل به قانون دارند، اما کدام قانون؟ همه می دانیم خود فیفا هم آنچنان علیه السلام نیست! در چنین شرایطی امثال کریمی و مایلی کهن وقتی می بینند کاستی ها و سوء مدیریت ها مورد بررسی قرار نمی گیرد، خودشان وارد میدان می شوند. موضوعی دردناک که مشابهش را قبلا در قالب کلیپ های طنز مربوط به ثبت نام افراد مختلف در انتخابات ریاست جمهوری دیده بودیم. جدا از سادگی و سطحی نگری برخی، عده ای دیگر تنها راه اصلاح وضع زندگی شان را در این دیده بودند که خودشان بیایند رییس جمهور شوند! چه باید کرد؟ حداقل امسال در مسائل مختلف این جمله را خیلی شنیده ایم که راه اعتراض این نیست. اما کسی نمی گوید راه اعتراض و انتقاد چیست! درست همینجاست که رسانه مفهوم پیدا می کند. بله؛ یک برنامه تلویزیونی و یک روزنامه یا سایت، ضابط قضایی نیست اما وجدان بیدار جامعه که هست. او میتواند مطالبه گری را آنقدر تکرار کند که با فشار به ارکان قدرت آنها را وادار به پاسخگویی کند، کمااینکه محمدرضا ساکت را از ساکت بودن درآورد و او را با آن مقام به مناظره کشاند. او میتواند باعث ایجاد موجی شود که دستگاههای قضایی و نظارتی را به میدان بیاورد. او حتی میتواند حقوق قشرها و اصناف مختلف را هم از لا به لای کتاب قانون درآورد و به آنها نشان دهد. یادمان نمی رود که بسیاری از پرونده های کلان فساد در ورزش از جمله کالچوپولی و فساد مالی در فیفا را هم همین رسانه ها علنی کردند و حاکمان علی الاطلاقی مثل سپ بلاتر یا محمد بن همام را به زیر کشیدند. اگر مطالبه گری از سوی رسانه ها روال شود مطمئنا افرادی از درون خانواده فوتبال که احساس تنهایی یا بی پشتوانه بودن دارند هم به این موج می پیوندند و اتفاقهای مبارکی می افتد. البته شرط بزرگی دارد و آن رعایت ادب رسانه ای و اشراف به موضوع است، امری که اتفاقا از نکات منفی کریمی بود. راستش را بخواهید من اگر مقامی در فدراسیون داشتم، فارغ از اینکه مدیر قابلی بودم یا یک آدم فاسد، جلوی کریمی نمی نشستم. چرا من مدیر باید به یک بازیکن یا مربی پاسخگو باشم که آنطور کنار من بنشیند، حتی به صورت من نگاه نکند، انقدر کلمات درشت بارم کند و من برای ابراز بزرگواری مجبور باشم فقط لبخند بزنم؟ پس یک جای کار می لنگد! که اگر نمی لنگید من سر جایم نشسته بودم و اساسا چیزی هم وجود نداشت که علی کریمی یا کسی مثل او اعتراضی بکند. نویسنده: حمید محمدی